Samolus valerandi

                         



                                             Το φυτό Samolus valerandi. το συναντάμε σε υγρές τοποθεσίες εκεί που υπάρχει συνήθως τρεχούμενο νερό σε συνδυασμό με την έκθεσή του στον ήλιο. Δεν προτιμά σκιερές τοποθεσίες. Ανθίζει  προς το τέλος της άνοιξης και ευδοκιμεί ακόμη και σε χαμηλά υψόμετρα.
Συνώνυμο: Anagallis aquatica
                  Samolus caulescens

Λυσιμαχία η ερπυλόφυλλη, Lysimachia serpyllifolia

                                   

                                Μικρό φυτό της ορεινής και αλπικής ζώνης,φύεται σε πετρώδης τοποθεσίες και ξέφωτα δασών. Έχει πολλούς λεπτούς βλαστούς και φύλλα αντίθετα. Στις μασχάλες των φύλλων φύονται τα έμμισχα  κίτρινα άνθη με πέντε πέταλα.Το όνομά της προέρχεται από τον αρχαίο γιατρό Λυσίμαχο από την νήσο Κω.

Lysimachia punctata

                                               Η λυσιμάχια η εστιγμένη είναι ένα πολυετές φυτό, που απαντάτε σε σκιερά μεγάλα δάση του Ορους Χολομώντα,  όπως  επίσης και στα  μεγάλα δάση τού Στρατονίκου όρους και Κάκκαβος Χαλκιδικής.
Το ύψος του φυτού ξεπερνά το ένα μέτρο, με φύλλα μακρυά λογχοειδή ανά τετράδα ανά κόμβο στον ισχυρό και ανθεκτικό βλαστό.
             

Ορος Χολομώντα  Χαλκιδικής

Ολυμπιάδα Χαλκιδικής

                              Τα άνθη εντυπωσιακά  όμορφα κίτρινα  φύονται στις μασχάλες των φύλλων ανά δύο με πέντε πέταλα μυτερά στην άκρη, με γραμμικά σέπαλα πράσινα ,και κίτρινους κοντούς στήμονες

                                            

                                      Η Λυσιμάχια είναι ένα φαρμακευτικό φυτό, πολύ γνωστό στην αρχαία Ελλάδα.  Το όνομα του φυτού δόθηκε προς τιμή του στρατηγού του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Λυσιμάχου, επειδή χάρις αυτού του φυτού οι τραυματισμένοι στρατιώτες στην εκστρατεία, έκλειναν τίς πληγές τους. Το αναφέρει και ο Διοσκουρίδης ''ΠΕΡΙ ΥΛΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΝ Δ

''Ανθος πυρρόν ή χρυσοιδές φύεται εν ελωδεσι τόποις και παρά τα ύδατα. Αρμόζει δέ ό χυλός των φύλλων, στυπτικός ών πρός αίματος αναγωγάς και δυσεντερίας''

Primula vulgaris, Πρίμουλα η κοινή

                                                  Ενα επίσης πανέμορφο, χειμωνιάτικο πολυετές μικρό φυτό, πού ανθίζει σε δροσερες τοποθεσίες ρέματα και δάση με πολύ υγρασία είναι η πρίμουλα η κοινή.

                                                  Η πρίμουλα με τα εξαιρετικής ομορφιάς άνθη, πηγή έμπνευσης ανθίζει απο τα μέσα Φεβρουαρίου έως και Μάρτιο στίς ορεινές περιοχές της Χαλκιδικής.

 

                                                Τά φύλλα, πού  αρχίζουν και φύονται απο αρχές τού χειμώνα  σε ρόδακα είναι δερματώδη πράσινα με πολλές νευρώσεις, διακλαδώσεις και  μικρά άνισα εξογκώματα, στη ρίζα του πολύ στενά πεπλατυσμένο στη μέση και κυκλικό στη κορυφή.

                                                Τα άνθη εύοσμα , με πέντε πέταλα λευκά ή απαλό λευκοκίτρινο και στη μέση κουκίδα  έντονη κίτρινη, στηρίζονται σε σωλήνα που κάθεται σε λογχοειδής  χνουδωτούς κάλυκες.Το κάθε άνθος σε μακρύ μίσχο κατευθείαν από τη ρίζα

                                          Ένα επίσης πολυετές και συγγενικό φυτό η πρίμουλα η εαρινή, Primula veris, τη βρίσκουμε σε κοινές τοποθεσίες με την Primula vulgaris.

Τα φύλλα βγαίνουν από τη ρίζα με μικρό μίσχο. Τά άνθη φύονται σε πολλά μαζί στη κορυφή ενός βλαστού,  χρώματος  κίτρινα, επίσης πανέμορφα μέσα απο τα ξερά φύλλα.

Οι φωτογραφίες είαναι απο Χολομώντα Χαλκιδικής και Χορτιάτη Θεσσαλονίκης

Asterolinon Linum – stellatum, Αστερόλινο

Συνώνυμο: Asterolinon stellatum

                   Lysimachia – stellatum

                                                 Το Αστερόλινο είναι ένα μικροσκοπικό φυτό, που βρίσκεται αρχές της άνοιξης, σε ξηρές καλά στραγγιζόμενες άγονες και βραχώδης περιοχές. Είναι ετήσιο με ύψος που δεν ξεπερνά συνήθως τα πέντε εκατοστά.

                                                           Αποτελείται από ένα κεντρικό σαρκώδη τετραγωνικό βλαστό πάνω στον οποίο φύονται τα λογχοειδή μικροσκοπικά φύλλα ανα κόμβους και διαστήματα , αντικριστά, σε σταυροειδή διάταξη ανα τετράδα.

 Ο καρπός σφαιρικός ανα άνθος

 

 

                                         Από τις μασχάλες δε των φύλλων ξεφυτρώνουν τα έμμισχα άνθη εκ των οποίων τα  λογχοειδή σέπαλα είναι μακρύτερα, από τα λευκά μικροσκοπικά πέταλα. Το δε άνθος σε σχήμα άστρου εξού και η ονομασία του φυτού Αστερόλινο.

 

Οι φωτογραφίες είναι από Ορος Λάναρη και Γαλαρηνό Θεσσαλονίκης